Historia errepikatzera kondenatuta?

Zuria indartu eta prestigiatu beharreko kolorea da Donostian

Esaera ezagun batek dioenez, bere historia ezagutzen ez duen herria kondenatuta dago historia horixe errepikatzera. Egia izango da, seguruenik; ez dut ezetzik esango. Pentsatzen dut akatsak ez errekipatzeko ohar gisa sortu zela esaera hori, etorkizun hobea bermatzeko, alegia. Baina, Donostiako arraunari gagozkiola, historia errepikatzea zer da, kalterako edo onerako? Segurua den gauza bakarra da ezagutu behintzat ez dela oso ondo ezagutzen.

Duela egun batzuk, otordu osteko solasaldi batean arraunaren gaia atera zen mahai gainera. Ondo jan eta edan ondorengo denbora  tarte hori egokia izaten da berriketarako, baina ez da hain aproposa izaten sosegurako. Nahiz eta adiskidetasun sanoan izan. Onartu behar dut nire solaskide gehienak (herri bat baino gehiagoko jendea bildu ginen) ez zirela arraunzale handiak eta askorik ere ez zekitela arraunari buruz. Ezer ez ez esatearren. Bueno, bai, zeozer bazekiten, mediatikoki azken urte apur hauetan zabaldu dena besterik ez. Kontua da Kontxa, Donostia eta horrelakoez ari ginela, lasai asko barrezka hasi zirela nire bizkar. Aluak. Nire eta Donostia arraunean (izan) denaren bizkar barre. Sabela lehertu beharrean. Zer nahi duzue esatea, ohituta ere banago horrelakoak jasatera (nire defektuetako bat da alderdi ahulak oso agerian uzten ditudala eta xirikatzaile amorratuenek etengabe erasotzen didatela hortik), baina, bizkar zabala izanda ere, gogaitu ere egiten da bat azkenean. Eta protesta artean nire argudioak ematen hasi nintzen, isiltasuna lortzeko Fernando Arrabalen modura mahaian kolpeak sutsuki ematen nituen bitartean. Beste herrietakoei gero azalduko ditudan gauzak esan nizkien; baina mingarriena, dudarik ez, solaskide donostiarrek egindako barreak gertatu zitzaizkidan. Tu quoque, Bruto... donostiar polikromo horiek. Jas!

Donostiar horiei alferrik zen esplikatzea Donostia historikoki arraunaren elitea izan zela ("zein koño dira Kiriko, Soterotxo eta Luis Karril", "ez kontatu aiton zaharren batallitarik, astuna haiz gero"), edo arraunketa olinpikoan Euskal Herriko aitzindariak eta onenak izan garela luzaro ("buuu, zeini axola zaio banko mobila"), arraunlari olinpikoak eta Munduko txapeldunak izan ditugula ("zeini inporta zaio Erroma", "baina hori ez al zen San Pedrokoa") edo, iragan urrunera joan gabe, 1990ko hamarkadan ere Kontxan lehen hiruren artean geratu izan garela ("asmatzen ari haiz, ze froga daukak" frogak eskatzen ez zizkidaten ba... "hoa Youtubera, babua, ETB ordurako hortxe zioken eta" esaten nien) edo hamarkada horretan Espainia eta Euskadiko Traineru Txapeldun izan ginela, edo Traineru Liga nagusian laugarren edo Espainiako Txapeldun 8+ ontzian. Alferrik. Barre. Donostia eta arrauna... gauza barregarriak kontatzen ari nintzen, antza. Eta pentsatzen nuen nerekiko: zein izango gure bekatua (penitentzia latza pasarazten diguna), azken 15 urte mediatiko hauetan kontrako pausuan ibili dela arraun donostiarra, desagertu egin garela foko nagusietatik, eta ezjakinaren memoriak oso ibilbide laburra duela.

Beste herrietako solaskideei, errespetu pixka bat eskatzeaz gainera (abutxeatu ere egiten zidaten aizue, kirten haiek), esan nien gurekiko estereotipo batzuk kriterio handirik gabe errepikatzen ari zirela, loro zahar batzuk bezala. Haietako bati esan nion bere herriari beti aitortuko niola arraunean handia dela, nahiz eta 50 urte luzez Kontxan izan zuten papera guztiz testimoniala izan. Eta hutsune luze hori izanagatik inork ez zuela haien meritu historikoa ukatzen; ez zuela, beraz, hainbeste alaitasunik izan behar guri buruz txorradak esaten ibiltzeko. Arraunketa olinpikoan hutsaren hurrengoak izan direla ahaztu gabe, noski. Beste eztabaida-fronte batean, arraunaz hitz egiten ari garela txapela kendu behar den herri batekoa den beste bat 1950ko Esperanza hura eta "arrautza" famatua aipatuz hasi zen marmarrean (nola ez), ogi-mami zatiak burura jaurtitzen hasi zitzaizkidan unean hain zuzen. Nik ezetz, ordea. Traineru hartako tripulazioaren erdia baino gehiago donostiarrak zirela, eta ez dudala ezagutzen gorringo zuria duen arrautzarik. Eta, aizu, gerora ikusi dena ikusita, ea kanpoko arraunlariak ontzi barruan izateak noiz utzi zion barregarri izateari... denok barre egin dezagun orain. Sabela lehertu beharrean. Alferrik. Azkenik (ogi-koxkorrak bota eta kaskarrean min ere egin zidaten artaburu haiek orduantxe), esan nien hemen denak garela oso arraunzale eta oso autentiko, bai, baina norberaren trainerua gorengo mailan ez dagoen urteetan nekez ikusten dela herri horretako zapi eta kamisetarik kaleetan zehar. Ez ditut alferrik ikusi Donostiako kaleak Kontxako Banderan azken ia 40 urteotan, urte bat bera ere huts egin gabe. Alferrik. Barre. Donostia eta arrauna... gauza barregarriak.

Esan bezala, gure bekatua da azken urteotako garai mediatikoan kontrako pausuan sartu ginela. Eta horregatik jende askorentzako ez garela existitu ere egiten. Baina ez hori bakarrik. Lehengoan bati irakurri nion, eta egia da, arraunketa modernoan Gipuzkoako arraun-herri historiko guztiek izan dutela garaile izan diren une bat: Hondarribia, Pasai San Juan, Pasai San Pedro, Orio, Zumaia. Salbuespena: gu, Donostia. Eta susmoa dut hor aukera handi bat galtzen utzi genuela. 1983-1993 hamarkadako belaunaldi donostiar bikaina dut gogoan: Segurola olinpikoa zuen Ur-Kirolak hura, Frances tostetan zuen Donostia hura, Genoba eta Elizalde munduko txapeldunak eta jauregitarrak zituen Arraun Lagunak hura... eta garai hartako beste hainbat arraunlari donostiar. Zer ez ote zukeen lortuko traineru donostiar bateratu batek? Edo 8+ ontzi bateratu batek? Akaso ezer hoberik ez, akaso ez. Baina bateratu ezak badakigu zer ekarri zuen: baliabide horiek denak sakabanatu eta beste herrietan garaipenak lortzera joatea. Akaso ezer hoberik ez zen lortuko, baina akaso bai, eta lor zitekeen hura akaso izango zen etorkizunaren (orainaren) oinarri sendoa jarriko zuen zerbait. Eta, ezjakinen batek ez lidake ogi-mamirik botako barre artean, ustez bera bezain guaia izango nintzelako. Eta donostiar baten bat ez zen barre horietara batuko, herritarrekin modu unibokoan identifikatzen den kolore bat izango zuelako. Ez klub hau edo hura, baizik kolore zuria.

Baina, tira, utz diezaiogun iragan fikzioa egiteari, eta historia errepikatzera kondenatuta egonez gero, pentsa dezagun gure iraganaren zein parte nahi dugun errepikatu, eta zein ez. A, eta barre egin nahi duenari gogoratu nahi diot norbere buruari barre egiten hastea dela osasungarriena.

Hurrengoan, gin-tonicak zuen kontura. Niretzat Anis del Mono. :)

Bukatu da 2013 denboraldia

Argazkia: Irutxuloko HITZA

"Inoiz eztet aurten beste arraunaz gozatu. Denboraldi berrirako gogoz...". Horixe idatzi zuen atzo Donostiarrako arraunlari ezagun batek bere Twitter kontuan. Eta itxaropenez betetzeko moduko mezua dela iruditzen zait.

Atzokoan ere, Kontxako Bigarren jardunaldian, neurri egokia eman zuen Donostiarrak. Bi jardunaldien baturan, 2:07,28ko atzerapena metatu zuten irabazlearekiko. Aldaketa bakarra egin zuen Bixkarrek bigarren jardunaldirako, entrenamenduetan landutako blokeari jarraipena eman nahian-edo. Talde gaztea, etxekoa, eta lan oso duina eginez. Iaz, bigarren jardunaldiko estropada bikaina eta guzti, 7 segundo hobea besterik ez zen izan batura hori (Urdaibai deskalifikatu ez balute, 12 segundo hobea izango zen). Iazko plantilla eta aurtengoa konparatuta, datu esanguratsua iruditzen zait, oso esanguratsua, prestaketa lanak eta mutilen errendimendua zein izan diren baloratzeko.

Eta hortik ematen diot garrantzia hasieran kopiatu dudan tuit horri. Taldea gustora aritu da denboraldian entrenatzen, giro ona dute, etxekoak dira, proiektuarekin inplikatuta daude, eta horrek urrea balio du arraunaren moduko talde-kirol batean. Bloke fidagarria osatu dute arraunlariek eta entrenatzaileak, eta denboraldi berrirako gogoz omen daude, gainera. Gauzak ganoraz eginez gero, progresio handiko taldea izan daiteke, talde lan hori hobetuz eta pare bat ukiturekin segundo hobekuntza majoa egin dezakeena. Ziklo honek jarraipena izan dezan lanean ari dira orain arduradunak, eta ahalik eta azkarren gora egin dezala da denon desioa. Gu ere denboraldi berrirako gogoz gaude, kai-mutur eta petriletatik animoak emateko berriz ere.

Dena dela, ez nuke amaitu nahi emakumeei buruz zerbait esan gabe. Han eta hemen arraunlari donostiarrak badira beste herrietako traineruetan. Uste dut Donostiak izan beharko lukeela katalizatzeko gaitasuna, Donostialdeko emakume arraunlarientzat erreferentea izan dadin. Emakumeen arrauna garai modernoetan sartu da zeharo, sendotzen ari den joera batean dabil, eta ez dakit ba ez ote duen Donostiako arrauna duela urte gutxi mutilekin gertatu zen bezala kontrako pausuan harrapatuko.

Dagokionari.

PD: lesioak, ekaitzak eta deskalifikazioak... baina kontua da Donostiarra Kontxan aritu den 6 edizio horietatik 3 aldiz baino ez dela 8. postuan geratu. Kuriosoa oso.

2013 Kontxako lehen jardunaldia

Harrobiko 13 mutil izan dira ontzian gaur (Trintxerpek utzitako mutiko gazte bat da harrobikoa ez den bakarra)., eta tripulazioko 8 arraunlari ez zeuden iaz A traineruan. Eta, hala ere, askok espero baino emaitza hobea lortu dute Kontxako lehen jardunaldi honetan. 20:20,20ko denborarekin, txandako irabazlearengandik minutua baino lehenago iristea lortu du gure taldeak, eta jardunaldiko irabazleak (Urdaibaik) 1:03 kendu dizkio.

Emaitza horren neurri egokia ulertzeko, hona hemen datu batzuk: Donostiarrak Kontxan 6 urtetan izan dituen 11 estropadetatik irabazlearekiko 2. diferentzia txikiena izan du gaur, eta Donostiko traineruek Kontxako historian 104 urtetan jokatutako estropada guztien artetik 8. denbora onena izan da.

Eta esan bezala, harrobiko 13 mutil ziren ontzian; 8 arraunlari berri. Bere apalean, uste dut aitortzeko moduko meritua izan duela gaurkoak. Etorkizunerako oinarria badagoela iruditzen zait.

Eta gauza negatiboak haizatzeko garaia ez bada ere, gaurkoak are latzago adierazten du iazko denboraldiko errendimendua (Kontxako 2. jardunaldian salbu) ez zela inola ere taldeak merezi zuena.

Zorte on bigarren jardunaldirako!!

Amaitu da 2013 Liga

Bukatu zaigu, bada, 2013ko ARC Liga. Donostiarrak 7. postuan amaitu du, eta, azken urteotako sailkapenen ondoren, norbaitek atzerapausua izan dela pentsa badezake ere, uste dut baleko urtea izan dela aurtengoa. Eta itxaropena pizteko modukoa. Kontuan izan behar da iazko denboraldia amaitzean baja ugari izan zirela, eta plantillak sakon birmoldatu beharra izan zuela. Hala ere, B traineruan egindako lan bikainari esker, harrobiak ondo erantzun zuen, eta etorkizunerako oinarria hor zegoela erakutsi dute aurten gure mutilek.

Ezkerreko koadroan duzue arraunlari bakoitzak Ligan jokatutako estropada kopurua. Gehien parte hartu duten 14 arraunlarien artetik (tripulazio oso batetik) 13 etxeko harrobikoak dira. Eta horietako 6 iaz ez ziren A traineruan aritu, behetik etorritako gaztetxoak direnez (beno, gaztetxoak eta Azkue beteranoa).

Eta hala ere, egunero-egunero harrobiko 12-13 mutil tostetan izanda, beheko postuak urrun utzi eta bigarren txandan oso duinki aritu dira:  4 aldiz garaitu dituzte ondarroarrak, 3 aldiz getariarrak, behin lekeitiarrak, eta 6 estropadatan trintxerpetarrekin segundo pare bateko tarte eskasean borrokan aritu dira. Uste dut badela nahikoa talde gazte honi bere meritua aitortzeko.

Itxaropena pizteko moduko oinarria da, jakina. Baina ezingo gara horrekin konformatu, ala? Dudarik gabe, etorkizunerako bermea eskaintzen digu talde gazte honek. Aurten konpetizioan zailtzen aritu dira, hazten eta hazten. Eta, blokea mantenduz, gora besterik ezin du egin ekipoak. Hala ere, Donostiako arraunlari gehiago aglutinatzeko bidea eman beharko luke proiektu honek. Badakit ez dela erraza, baina izan beharko luke erakarmen nahikoa arraunlari donostiar gehiago metatzeko. Eta metatzeko esan dut, benetan ekarpena egiteko prest dagoen jendea baita behar dena, ez besterik.

Horrela, bada... zorionak denei, eskerrik asko mutilak, entrenatzaileak eta zuzendariak!!! Helburu hobeko urteetan jasoko ahal dugu aurten erein duguna!!! Zorte on Kontxan!!!

Txapeldunak!!! Zorionak mutilak, zorionak!!!

Donostiarrako taldekideak txapelketako
lehen jardunaldian

Hau da marka!! Bost urte luze Donostiarraren garaipen baten zain, eta horra, Mediterraneoko ur urrunetara joan ez dira, bada, palmaresa betetzen hasteko.

Egia esan, gure inguruko taldeetako arraunlariek ez dute maiz parte hartzen modalitate horietan (lagun askori esplikatu behar izan diet zer den Mediterraneoko Llaüt izeneko hori, eta barre ere egin dit xelebreren batek), baina ze arraio, garaipen bat garaipen bat da, eta ez du meritu makala. Donostiarrako bitrinek badute lehen txapelketa apaingarri, Gipuzkoako Federazioak ligako gipuzkoar onena izateagatik emandako bi bandera haiei konpainia egiteko. Behean duzue finaleko bideoa.

Ilusio berezia egiten dit aurten ziklo berri batean hasi den talde honek zaleei horrelako poza eman izanak. Eta espero dut arraunlariei berei ere emango diela halako kemen bat, laster hasi behar duen denboraldi berriari hortzak estutuz ekiteko. Platanito edo ez platanito, horretxek emango baitio klubari garaipen gehiago lortzeko aukera.

Hala ere, zalantza bat dut: bi lagun txepelek behinola egindako apustu edo promesa moduko hau, bandera bat irabaziz gero egin beharrerko hau egiteko, Llauten txapelketa hau ere kontuan hartzekoa al da? Bi lagunek eztabaidatu egin beharko dute, eta dena dela, eguraldi hobeak datozenean izan beharko...

Amaitu du Donostiarrak trainerilla denboraldia

Donostiarraren A trainerilla Orion.
Argazkia: argazkiak orioae

Amaitu berri da trainerilla denboraldia donostiarrontzat. Azken urteotan ez bezala, Donostiarra buru-belarri jardun da aurtengoan modalitate horretan. Traineruen sasoi aurreko hilabete hauetarako prestakuntza aldatu egin da aurtengoan, eta trainerillei protagonismo handiagoa eskaintzea erabaki du Bixkar entrenatzaileak. Eta buru-belarri aritu dela esan dut, guztira hiru trainerilla aritu direlako bertan; hemezortzi arraunlari, beraz, jardunaldi bakoitzean Txomin, Martutene eta Loiola ontzietan.

Hemen dituzue Gipuzkoako Trainerilla Txapelketaren emaitzak. Ikus dezakezuenez, Donostiarra 7. postuan sailkatu da, gutxi gorabehera denboraldi osoan ibili den mailan. Hala ere esan behar da ezaugarri berezi bat izan duela Donostiarrak trainerilla-denboraldi honetan: ontzien arteko berdintasuna. Beste klub gehienetan koska handia zegoen A trainerillaren eta B trainerillaren artean. Donostiarran, aldiz, ez da horrenbesteko aldea izan, eta zenbaitetan B ontziak A ontziak baino denbora hobea ere egin du Ligako estropadaren batean. Plantillaren barruan maila orekatua dagoela adieraz dezake horrek.

Beste gauza esanguratsu bat A trainerillak erakutsi duen berrikuntza izan da: arraunlariak ababorrean eta istriborrean 1-1-1-2-1 moduko disposizio tradizionalago batean ezarri ordez, 3-3 disposizioa azaldu du trainerilla horrek (goiko argazkiak ikus dezakezuen moduan): hiru arraunlari ababorretik jarraian eta beste hiru istriborretik. Ontzia zuzen joatea ere posible ote zen galdetzen zuen adar-jole batek, baina bai, zuzen joateaz gainera, badirudi ziabogak errazago emateko asmoz-edo egin dutela berrikuntza hori. Arduradun teknikoek aterako zituzten atera beharreko ondorioak.

Eta, amaitzeko, ezin ahaztu Kiriko arraun-taldea ere aritu dela trainerilla denboraldian. Txapelketan parte hartu ez badu ere, ligan jardun da (Federazio Kopan). Hona hemen, adibidez, 8. jardunaldiko sailkapenetan.

Orain, traineruari bete-betean heltzeko garaia iritsi da. Aste gutxi barru hasiko dira denboraldi-aurreko azken estropadak eta aproba guztiak eginda iristea komeni da. Animo mutilak!!

Txalo bero bat, kontxo !!!!

Zuen buruari galdetuko diozue igual: "zertara dator, orain, txalo eske txatxu hau... ez da estropadarik izan egunotan... txalo, zeri edo zeini ordea?". Bai ba, arrazoi duzue, ez da estropadarik izan, baina ARC Ligako arraunlari zerrendak sareratu dituzte, liga horretako webgunean, eta zer pentsatua ere eman dit horrek.

Zerrendari begira eta begira jarrita, azken urteotan izan diren arraunlarien joan-etorriak etorri zaizkit gogora. Horrela, ikusi dut bost arraunlari baino ez direla izan Donostiarra uretan izan den urte guztietako plantilletan: Aitor Aranegi, Ander Iriarte, Ekain Iriarte, Jon Sardon eta Telmo Yurramendi. Ez al dute txalorik merezi? Klub honek, traineru donostiar bateratuaren egitasmo honek izan duen ibilbidearen ardatz izan dira; ahaztu gabe noski, urte sabatikoren baten ostean itzuli ziren Iñigo Collazo edo Julen Yarza modukoak (Oier Iurramendi ere urte sabatikoan omen da orain) edo adinarengatik trainerura geroago batutako Elias Arruabarrena, Nikolas Yurramendi, Jon Enbil, Xabier Agirre, Xabier Goienetxea, edo Donostiako trainerura itzulitako Gari Azkue edo Unai Elizasu beteranoagoak. Edo, nola ez, B trainerua atera ez delako gure koloreak defendatu gabe geratuko diren Xabier De Diegoren moduko gaztetxoak. Gure tostetan izerdia botatzen ibili den edonork, ez al du txalorik merezi?

Aipatutako arraunlari horiek denak eta ahaztu zaizkidan beste horiek denak (aipatu ez ditudanek barkatuko ahal didate) askotan "arraunlari" izendapen orokorraren anonimatoan ezkutuan geratzen dira, eta uste dut batzuetan merezi duela izen-abizenez haiekin akordatzea... eta txalo bero bat eskatzea haientzat. Azken batean, traineruan ipurdi eta eskuak izorratzen dituztenak haiek dira, eta haien aldean, arraunzaleok petriletik txaloka besterik ezin ditugu berotu gure eskuak. Txalo bero bat bada, haientzat, kontxo!!

Eta txalotzen hasita, aurten traineruan sartu den Imanol Iradi gaztearen elkarrizketa bat etorri zait gogora. Elkarrizketa hartan esaten zituen hainbat gauzaren artean, Kontxa Donostiarrarekin (eta ez besterekin) irabazi nahi ote zuen galdetuta, honako hau bota zuen: -Bai, noski. Nik asko zor diot nire klubari eta ez naiz traidorea. Eta erabaki horretan gerora diruak izan dezakeen garrantzia aipatu ziotenean: -Ez dizut ezetz esango, baina ni diruari garrantziarik ez ematen saiatuko naiz. Den-dena zor diot nire klubari. Gazte batek ti-tau botatako erantzun beroak dirudite, eta batek baino gehiagok pentsatuko du: "aldatuko duk". Baliteke, baina niri, erantzunaren borobilak grazia egitearekin batera, ilusioa egin zidan horrelakoak irakurtzeak. Txalo bero bat horri ere, bada!!!

Amaitzeko, guztiz aipagarria da aurtengo lehen zerrenda horretan 3 arraunlari besterik ez daudela harrobikoak ez direnak. 21 arraunlaritik 3 besterik ez; eta hiru horietatik bi traineruan gurekin hasi diren Hernaniko gaztetxoak dira. Beste 18ak gure klubetan hasitako mutilak dira. Niri ilusio berezia egiten dit horrek, gure traineruak izan behar duenaren oinarria baita hori. Eta meritu handiagoa emango dio gure ontziak aurten lor dezakeenari. Niretzat bai, behintzat.

Meritu handiko emaitza

Donostiarra larunbateko XIII. Bidasoako jaitsieran.
Argazkia:  Klausser

Bai. Larunbatean Hondarribian jokatu zen XIII. Bidasoako Traineru Jaitsieran meritu handiko emaitza lortu zuen Donostiarrak, meritu handiko ematza lortu zuenez. Larunbateko sailkapena ikusita, baten batek pentsa lezake ez dela horrenbesterako: Orio irabazlearengandik 1:10era iritsi baitzen, ARC ligan arerio izango dituen batzuk aurretik zituela. Alabaina, hala dela uste dut nik.

Zergatik diodan hori? Estropadako argazkiei begiratu besterik ez dago Torrekuako tostetan iaztik hona zer nolako aldaketak izan diren ikusteko. Aurreko sarreran, aurtengoa trantsizio-denboraldia izango zela esan nuen, baina pentsatzen hasia nago, areago, ziklo berri baten hasieran ere  bagaudela. Dirudienez, joan den urteko A traineruko dozena-erdi arraunlari eskas geratu dira taldean aurtengo denboraldirako, dozena-erdi besterik ez; eta, horrela, B trainerutik igo dira plantilla osatzeko elementuak. Sasoi beteko gaztetxo gogotsuak gehienak.

Baina alderdi positiboa ere ba omen du ziklo aldaketa honek. Antza, potentzial teorikoa galdu bai, baina, ordainetan, taldearen kohesioa indartu egin da. Aspaldian ez bezain ondo eta gustora ari omen dira entrenatzen neguan, eta ez da ahaztu behar harrobian eta behetik gora oinarritutako taldeek badutela halako faktore estra bat hortzak estutu eta lantegiari aurre egiteko. Neguko lan egoki honek udan bere fruituak emango ditu, dudarik gabe, eta argi dago datozen urteetarako ereiten ari garela (ezin da ahaztu, era berean, azken urteotan B traineruak egin duen lan paregabeak egin duela posible aurtengo plantilla birmoldaketa sakona).

Bada, erreparaiozue argazkiari: hortxe, dituzue, hortxe, gure arraunlariak, denak etxekoak, denak harrobikoak, gaztetxo ugari tartean. Joan den urtean B traineruan zeuden 8 arraunlari ikus daitezke bertan. Eta, hala ere, emaitza ez da espero zitekeena bezain eskasa izan, ia-ia aurreko urteetan lortutakoen antzekoa da-eta. Ez al da meritu handikoa?

PD: beste donostiarrik ere izan zen Hondarribiako jaitsieran. Fortunako beteranoak izan ziren, Kanpandegi traineruan. Argazki-galerian ikusgai dituzue. Animo horiei ere, nola ez!

Denboraldi berriaren atarian

Argazkia: kaiarriba.com

Hilabeteak aurrera doaz, eta, aurtengoan ere, traineru denboraldi berriaren atarian gaude dagoeneko. Hemendik gutxira jokatuko dira Bidasoako eta Oriako ohiko jaitsierak. Horiexek izango dira traineruen nondik norakoak zertan diren ikusteko lehen neurgailuak, garai hauetako estropaden balioa oso erlatiboa dela ondotxo dakigun arren.

Badirudi nolabaiteko trantsizio denboraldia izango duela aurten Donostiarrak, edo berritze-aldi baten hasiera bai behintzat. Baja dezente izan ditu iazko plantillatik (Osanbela, Tolosa, Durandegi, eta Etxabe modura etorritakoak, eta baita etxeko beste hainbat beterano ere bai), eta, kanpotik etor litekeena aparte utzia, B traineruko hainbat gaztetxo igoko dira traineru nagusira.

Hori, alde batetik, gauza positiboa da, gaztetxoen traineruak betetzen duen funtzioak fruituak ematen dituela ikus baitezakegu. Eta gazteek ere ikus dezakete beheko ontzian egiten duten lanak baduela merezi duen saria. Hala ere, ikusteko dago berrikuntza fase honetan nola orekatzen diren plantillaren balioa, indarra eta esperientzia. Eta ikusirik ARC ligak zer-nolako kalitatea izango duen aurten (Zierbena, Santurtzi, Getaria, Trintxerpe, Lekittarra, eta abar), ezin da ukatu erronka gogor baten aurrean ditugula gure mutilak.

B traineruan ere nabarituko dira ondorioak: gora igo direnez gainera, baten bat beste talde batera joan da, eta jende faltan ere izan daitezke. Jubenil adinekoak ere taldean ditugu entrenatzen. Espero liteke, dena dela, ez dela arazorik izango denboraldiari aurre egiteko, nahiz eta azken urteetako sendotasunez ez izan (hobe nahastuko banintz, jakina). Baina, lehen esan bezala, traineru honek bikain bete du lana azken urteotan.

Bestalde, ezin dugu ahaztu aulki mugikorreko ontziak bete-betean daudela beren prestakuntza garaian, eta horrek tirabira edo distortsio deportibo nabarmenak sortu izan dituela azken urteetako neguetan. Espero dezagun orain arte baino hobeto lortuko dutela proiektu desberdinak konplementatzea.

Hala bedi.

Datorren denboraldiari begira, zer?

Dudarik gabe, lanean murgilduta izango dira honezkero klubeko zuzendaritzakoak eta talde tekniko osoa. Kirolariak maiz zoriondu ditugu, eta uste dut urte osoan lan isil eta esker gaitzekoan aritzen diren arduradun horiek ere merezi dutela errekonozimendua. Bejondeiela haiei ere, beraz. Konfiantza dut gure arduradunengan; baina, azken denboraldietako neguetan gertatutakoa ikusita, zezenari adarretatik heltzeko garaia dela uste dut. Bertsolari txapeldun handi hark esan zuen bezala: “damu guztiak alferrik dira / garaia pasa ondoren”.

Pentsatzen dut amaitu berri den denboraldiaren analisia eta ongi nahiz gaizki egindakoaren diagnostiko zintzoa egin beharko dutela aurrena. Ongi egindakoa errepikatzearekin edo zertxobait hobetzearekin nahikoa izan daiteke. Gaizki egindakoari, ordea, aurrez aurre begiratu behar zaio, beldurrik gabe onartu eta hausnartu; beste biderik ez baitago okerrak zuzentzeko. Ez da lantegi makala, noski. Gogoeta horren beharra adierazi zuen Donostiarrako presidente Alberto Goitiak, klubaren webgunean azaldu den elkarrizketa honetan.

Zinez uste dut alderdi hau dela Donostiarraren alderdi ahula, “Akilesen orpoa”: Donostiako arraunean dauden proiektu desberdinak uztartzeko edo egokitzeko dauden zailtasunak; hau da, proiektuen arteko lehentasun-graduak ezartzean eta proiektuek elkarri jaten dioten esparrua mugatzean dauden iritzi desberdinen arteko tirabira deportiboa. Nahiz eta tirabira askatzeko negoziazioa “rollo” onez egin. Eta, hara, negoziazioz adostutako negu-prestakuntza horixe jarri da mahai gainean, “gaizki” egindako gauzen artean, denboraldiaren lehen diagnostikoetan. Ez dut, gainera, nik jarri mahai gainean, klub barneko tekniko, kirolari eta arduradunek egin dute. Lehen esan bezala, akatsak beldurrik gabe onartu eta hausnartu behar badira, nola ez ba egin?

Espektatiba handiegiak eduki izana ere aipatzen da, horrek gehiegizko presioa eta, gero, dezepzioa sortu duelakoan. Baina ez al zen, ba, normala aurtengoan espektatibak igotzea? Aspaldian ikusi diren osagairik onenak bildu ditu Donostiarrak aurten, eta hori arduradunen meritua da dudarik gabe: argi dago plantillak bazuela kalitatea udara hobea egiteko, denboraldiaren azken aldera frogatu denez; arraunaren berri dakien zentzuzko inork ez du zalantzan jartzen Mendi entrenatzaile bikaina dela; B traineruak talde sendoa bildu eta denboraldi ikaragarria egin du, badago hor etorkizuna bermatua puska baterako; Donostiako herritarrok sekula erakutsi dugun laguntasunik handiena erakutsi diogu traineruari. Eta, gainera, esan zidaten Donostiako klubak inoiz baino gehiago zeudela bat eginik proiektuaren inguruan, inoiz baino interes biziagoa zutela trainerua ondo ibil zedin, hainbat arrazoirengatik. Berriro diot horren meritua aitortu egin behar zaiela Donostiarrako arduradunei eta Donostiako beste klub denei.

Alabaina, traineru nagusiari (A traineruari) dagokionez, Kontxako txinparta ezin pozgarriago hori kenduta, esango nuke traineruaren inoizko dezepziorik handiena izan dugula aurten. Onartzen dut iritzi subjektiboa dela, baina nire ustez ez da espero zitekeenera iritsi, eta ez du Liga osoak izan duen kalitate hobekuntzaren erritmoa jarraitu. Eta erritmo hori handitu egingo da urtez urte.

Beraz, datorren denboraldiari begira zer? Geroak esan beza. Zezenari, ordea, adarretatik heldu behar zaio; eta gero gerokoak. Baina ez daitezela damu guztiak alferrik izan.

Bikain atzo gure traineru bipolarra

Baziren 10 urte luze atzo lortutako hainbat gauza lortzen ez zirela: adibidez, irabazletik minutu bat baino denbora gutxiagora iristea eta bi jardunaldien baturan irabazletik bi minututik behera geratzea (Arraun Lagunak, 2002). Baita (ekaitz edo besteren lesiorik gabe) zortzigarren postuari ihes egitea (Arraun Lagunak, 2001).

Eta 20 urte dira ia (erraz esaten da) traineru donostiar bat 20 minututik jaitsi zen azken alditik. Telebistan bigarren aldia dela esan bazuten ere (eta gaur egunkariren batek ere hala dio), bosgarren aldia da donostiarrek muga hori gainditzen dutena: Arraun Lagunak 19:48,61 (1991), Ur Kirolak 19:50,62 (1993), Arraun Lagunak 19:50,81 (1992), Arraun Lagunak 19:56,89 (1993) eta atzo Donostiarrak 19:54,24. Kaiku indartsutik 44 segundo eskasera, eta Astillerorekin buruz buruko lehia estuan. Bi jardunaldiak batuta, donostiarren historiako hirugarren denbora onena lortu zen 1991 eta 1992ko Arraun Lagunaken atzetik.

Atzo lortu zena, beraz, kontuan hartzekoa da, eta esan liteke donostiarrok gure bandera nagusian aspalditik jasotzen dugun poz apurrenetako bat izan zela. Hor duzue irudian, 3. minutuan estropada buru gure trainerua. Ederra izan zen ikustea nola estropada osoan neurria emanez ibili ziren gure mutilak, eutsi eta eutsi. Eta harrobiko 8 arraunlari izanda traineruan. Bejondeizuela, benetan!

Horregatik, are tamalgarriagoa izan zen lehen jardunaldian izandako emaitza. Nabarmena da badela ontzi horretan materia nahikoa atzoko neurritik hurbilago ibiltzeko. Baina, denboraldi osoan bezala, irregulartasuna izan da nagusi Kontxan ere: huts handiko estropadak eta maila oneko estropadak. Hori izan da aurtengo Donostiarra bipolarraren gurutzea.

Tira, espero dezagun atzokoa inflexio puntu bat izatea. Hiri eta klub honek eman dezakeenaren lehen zantzuak izan daitezela. Bestalde, guztiz pozgarria izan zen hainbeste eta hainbeste bandera eta kamiseta ikustea donostiarron etxe, balkoi eta soinean (ez ordea alkatearenean eta zinegotzi batzuenean).

Eta noski, txalo bero bat Kaiarribako arranplan iskanbila eta giroa jartzen ibili ziren arraunzale burrunbatsu horiei. AUPA DONOSTIARRA!!!

2012 Liga amaitu da

Tira, amaitu zaigula 2012 KAE Liga ere. Azkenean, 5. postuan amaitu du Donostiarrak, iazko emaitzak nolabait errepikatuz.

Esan beharra dago, hala ere, goranzko joera bat nabaritu dela azken jardunaldietan, nahiz eta irregulartasuna ere erakutsi den emaitzetan. Baina esanguratsua ere bada denbora eta postu onenak azken estropadetan lortu izana.

Ez gara berriro ere denboraldi hau izan den dezepzioa jorratzen hasiko. Espektatibak ez dira bete, beste maila bat emateko plantilla zegoen. Dagokionak egin beharko luke gertatu denaren arrazoien analisia, hurrengo urteetan errepikatu ez dadin. Eta dudarik ez dut egingo dela analisi hori. Ez dut, beraz, hor sakonduko, inor mindu ez dadin.

Orain, azken egunetako gorakada horri Kontxan errematea ematea litzateke onena. Bada garaia etxean neurria ematekoa, eta badu traineru horrek nahikoa ezpala horretarako.

Azpimarratzekoa da B traineruaren errendimendu bikaina. Arraunlari talde gazteak aurrerapauso nabarmena egin dute aurten, 4. postuan amaitu dute (hirugarren izanik denboraldi ia osoan), eta ezin uka daiteke klubarentzat sekulako garrantzia duela horrelako oinarri sendoa izatea. Talde horri ibilbidea erraztea izango da klubaren egitekoa.

Goian duzue bi traineruetan arraunlari bakoitzak jokatutako estropada kopurua.

Beno bada, datorren urteko liga hobea izango delakoan, eutsi gogor Donostiarrako arraunlariak, eta eman egurra Kontxan. Zuei laguntza emanez oihuka izango gaituzue petriletik!

Donostiarra ETBko programan

ETB-K kateak astelehen gauetan ARC ligari eskaintzen dion programan Donostiarrari buruzko erreportajetxoa eman zuten joan den astean. Behean duzuen bideoko 1:15 minutuan hasten da.

Unai Elizasu eta Xabier Zabala ("Bixkar") arraunlariak agertzen dira, baita Mendi entrenatzailea ere, Donostiarrak denboraldi honetan izan duen ibilbideari buruz hitz egiten: denboraldi-aurreko planifikazioa, liga hasierako zailtasunak eta etorkizunerako asmoak. Gainera, Elizasuk irrati-programarako egindako testu batek markatzen du erreportajearen sarrera eta amaiera. Hortxe duzue bada:

Suspertzen ari da Donostiarra

Ligaren erdia joana den honetan, badirudi bere neurri onenaren bidean jarri dela Donostiarra. Denboraldi hasiera ez zen batere ona izan, espero baino askoz postu eta denbora eskasagoak lortu zituen gure traineruak. Emaitzak pentsatu bezain onak ez zirela onartuta ere, klub barrutik konfiantza transmititzen zen, egiten ari zen lanak bere fruituak emango zituelakoan.

Eta, hala, azken hiru estropadetan koska bat gora egin dela ikus daiteke. Uztailaren 28ko Getariako estropadan, 3. postua lortu zuen Donostiarrak,  bere txanda aise irabazita eta ohorezko txandako Santurtzi eta Elantxobe gaindituta. Hurrengo eguneko Lekeitioko banderan, segundo eskasera egon zen txanda irabaztea eta ohorezko txandako Lekittarra gainditzea. Eta atzo, Orioko banderan, berriro ere 3. postua lortu zuten, bere txandan nagusi, eta goiko txandako Lekittarra eta Elantxoberi irabazita. Oriori ez beste denei irabazi die estropadaren batean. Badirudi, gainera, postuetan ez ezik, denboretan ere aurrera doazela gure mutilak, azken hiru estropadetan 30 segundo baino gutxiago kendu baitizkie Oriok, eta atzokoan 18 segundo eskas besterik ez. Eta, lehen aldiz, iazko puntu kopurua gainditu du Donostiarrak (53 zeramatzan iaz zazpigarren estropadan, eta 55 aurten).

Espero dezagun hobekuntza horrek gora egingo duela, taldea batzen eta puntuan jartzen doan heinean. Kontxara unerik egokienean iristea litzateke onena. Ez dakit ezustekoren bat emateko, baina bai, gutxienez, etxeko zaleak gustora eta pozik uzteko. Hala izan bedi.

Ezin ahaztu, era berean, B traineruaren lan paregabea. Trintxerpe eta Orio indartsuen ondoren, sailkapen orokorreko 3. postua sendotu besterik ez dute egiten astez aste. Atzo ere oso emaitza ona lortu zuten Plentzian. Etorkizuna zuena da mutilak.

Argazkia: Klausser.

Donostiarra ez da batere fin hasi

ARC Ligaren lehen bi jardunaldiak pasatu dira, eta, tamalez, Donostiarra ez dabil aurtengo plantilla hobekuntzari begiratuta espero genuen bezain ondo.

Denboraldia hasi baino lehen, Mendik berak esana zuen iaz baino azkarrago zihoala ontzia, helburua zela ohorezko txandan egotea —baina betiere bigarren postuari begira (play-offa gogoan)—, eta ez litzatekeela seinale ona izango laugarren postutik beherakoei begira egotea. Bada, lehen bi estropadetan zazpigarren eta seigarren iritsi dira donostiarrak (agur play-offa, ala?), ohorezko txandan lehiakide izan beharko lituzkeen Santurtzi eta Lekittarratik urrutiago geratuta beste helburu batzuekin abiatu den Getaria batetik baino. Ligaren maila urtez urte gorantz doan arren, aurtengo plantilla ez dago egina iazko emaitzak errepikatzeko, eta are gutxiago postu okerragoak lortzeko. Badago hor, beraz, zer hausnartua, zer hausnartua badagoenez.

Zerk egin ote du huts, bada? Aurten ere badirudi ezin izan dela behar bezala prestatu trainerua udazken-negu-udaberri garaietan.

Jakina da Donostiako arraunaren egitura oso berezia dela —beste herrietan ez bezalakoa—, klub eta interes asko uztartzen asmatu behar dela, zaila dela antolaketa eta erabaki-esparruak eragozpenik gabe kudeatzea… baina, kontxo, ezinezkoa da urtero berdin ibiltzea. Traineru bateratua bosgarren urtean da jadanik, eta arazo horiek aienatuta beharko lukete honezkero. Beste hainbat klubek aparteko arazorik gabe uztartzen dituzte arraun mugikorra eta trainerua, eta gainera, hemen ez bezala, trainerilla eta batela ere lantzen dituzte.

Gogoeta lasaia egin beharko dute hala egin behar dutenek, zer ari den pasatzen urtez urte traineruarekin, gure arraunaren estamentuen arteko harremanarekin eta, ondorioz, zer oinarri ari garen ezartzen Donostiako arraunaren etorkizunerako. Egungo egitura oso ona izan daiteke geroari begira: klub bakoitzaren idiosinkrasia historikoa mantentzeko aukera ematen du, eta Donostiako masa sozialaren katalizatzaile gisa funtzionatzen duen trainerua jartzen du uretan. Beste ezein egiturak ezin du hori eskaini. Egitura hori hobetzeko egin beharko litzateke lan. Zinez uste dut arraunaren historian lehen mailako erreferente izan den gure hiriari zor zaiola horrenbeste.

Zeozer positiboa esateko, esango dut benetan pozgarria dela B trainerua eskaintzen ari zaiguna. Azken urteetako lana biribiltzen duen talde bat osatu da, talde gaztea eta etxekoa, eta arraunean txukun ari direla ikus daiteke astez aste. Hori ere bada beste arrazoi bat A trainerua ahal den bezain ondo “zukutzeko”… gazte hauei Donostian bertan erreferente erakargarri bat eskaintzea.

Beste gauza positibo bat esateagatik, ba Kontxa aipatuko dut. Optimista zoro bat naizela? Seguruena. Konfiantza itsua dut nik, ordea, Mendiren lanean, eta, ekipo hau zertxobait eskas hasi bada ere, ezin da ukatu bertan badagoela segundo dezente azkarrago ibiltzeko lehengaia. Nire esperantza da astetik astera barruan duena ateratzen hasiko dela Torrekua eta bere maila onena emateko moduan iritsiko dela irailera. Ligan ematen den neurria edozein dela ere, arantza sakon bat dugu sartuta donostiarrok: azken 10-15 urteetan Kontxan, gure estropadan, hobeto aritu ezin izana. Nik behintzat badut arantza hori. Eta arantza hori pixka bat kentzeko lehen aukera aurtengoa izango zela uste nuen duela gutxi arte.

Aurten ez bada, ea datorren urtean bihurtzen den esperantza egia.

Ekaineko denboraldi-aurreko estropadak

Ekaineko asteburu hauetan, denboraldia hasi aurreko hiru estropada jokatu ditu Donostiarrak. Motorrak berotzeko, probak egiteko eta aurkariei neurria hartzeko erabiltzen dira estropada horiek; ligako estropadetarako ahalik eta punturik onenean iristeko, azken batean.

Hiru estropada horietan, esan daiteke Donostiarrak ez duela aparteko emaitzarik lortu. Gutxi gorabehera espero zen neurria eman du, demostrazio berezirik egin gabe. Hala ere, beti izan da faktore edo elementu aipagarriren bat, emaitza normalean baino gehiago erlatibizatu behar dela adierazten duena.

Lehenengo estropadan, Lekeition, bigarren luze harrigarriki trakets bat egin zuten donostiarrek, eta gainerako hiru luzeen denbora narrastu egin zuten. Bigarrenean, Mutrikun, haizea oldartu egin zen estropadan zehar, eta sailkapena asko baldintzatu zuen horrek. Hirugarrenean, Allotzen, Torrekua ez zen traineru bat probatzen ibili ziren (argazkian duzuena; dirudienez traineru zahar bat da, ur geldiko estropadetan erabiltzeko asmoa dute, baina bizpahiru entrenamendu besterik ez dituzte egin harekin), eta, urtegietan egiten diren estropadek izaten dituzten baldintza bereziez gainera, kontuan hartu beharreko faktorea izan zen hori.

B traineruak, Ondarroan izan zuen atzo estropada, eta aurten ere tamaina txukunean ibiltzeko moduan dela erakutsi zuen. 

Baina, esan bezala, probak besterik ez dira izan horiek. Asteburu honetan hasiko dira Ligak,  ARC 1 Liga, Elantxoben, 24an, eta ARC 2 Liga Luancon, 23an. Hortxe hasiko gara benetako emaitzak ikusten, eta ondorioak ateratzen.

Aupa Donostiarra!!!

(Argazkia: Joxeju Olasagasti)

2012 denboraldi berriari begira

Trainerilla denboraldia bukatzen ari da, eta ekaina hastearekin bat hasiko da traineru denboraldia bete-betean. Motorrak berotzeko ohiko estropadak aurrena (Mutriku, Lekeitio,...) eta ligakoak ekain amaieran.

Nolabaiteko inpresioa dut denboraldi hau berezia dela Donostiarrarentzat. Beste aurrerapauso bat eman nahi izan da proiektuaren garapenean, baina aurten igo nahi den koska ohikoa baino handiagoa dela uste dut. Azken urteotan izan den bilakaera kontuan hartuz eta  aurtengo plantilla nola osatu den ikusita, badirudi goragoko helburuak lortu nahi direla.

Horrek, noski, exijentzia eta erantzukizuna handitzea dakar berarekin, eta egoera berri horri neurria hartzea garrantzitsua izango da klubarentzat. ACT liga bera ere aurten oso urrun ez dela izango pentsa lezake norbaitek. Hitz potoloak dira horiek. Lehenengo, ikusi egin beharko da zer maila ematen dugun uretan, eta horretan oinarrituta hitz egin ahal izango dugu aukera hori izango dugun ala ez.

Hala ere, badakit klubean bertan bertigo pixka bat ere sortzen duela panorama horrek: ACT ligan beste parametro deportibo eta, batez ere, ekonomiko batzuk gestionatu behar dira... eta gaur egun dagoen panorama ikusita (esponsorren mundua oso eremu latza bihurtu da), ez litzateke oso ingurune gozoa izango. Baina, anbizioa dagoen lekuan, arriskua ere hor dago.

Tira, ARC ligan paper txukuna egiten bada, play-offean sartzea lortzen bada, eta aspaldiko partez Kontxan itxuraz aritzen bagara, nigatik koforme. Eta uste dut klubean ere horrenbestean. Denboraldi interesgarria, beraz, donostiarrontzat. 

Gure aldetik, balkoietan bandera jartzea eta estropadetan petriletik marru batzuk botatzea... horra gure egitekoa. Aurreko urteetan baino gehiago izango ahal gara! Talde honek merezi du eta. Gu behintzat, berriro diot, Txindokira joateko gogoz gaude.

Aupa Donostiarra! 

Donostiarrako lehen arraunlari-zerrendak. Balorazio txiki bat.

ARC ligako webgunean argitaratu dituzte klubetako plantillen behin-behineko lehen zerrendak. Horien artean daude Donostiarrako A traineruaren eta B traineruaren arraunlari-zerrendak.

Jakina denez, zerrenda horiek aldaketak izan ditzakete ekainean, behin betiko zerrendak aurkezten direnean, baina lehen balorazio bat egiteko bidea erakusten digute behintzat.

Esan daitekeen lehen gauza da etxekoek osatzen dutela, aurten ere, plantillaren zatirik handiena. Azken denboraldietan, etxeko arraunlariek erakutsia digute ARC ligan maila oso duina mantentzeko oinarria eratzen dutela, eta hori ez da oinarri makala, hortik gora hobetzeko elementuak elkartzeko aukerarik izanez gero panorama polita zabaltzen baita. Lehen zerrenda hauetan Donostiarrak 45 arraunlari ditu guztira, eta horietatik 36 dira propioak, 35 harrobikoak.

Harrobiko horien artean, azpimarratzekoa da arraunlari batzuk itzuli egin direla Donostiako traineruen tostetara: Loren Jauregi (azken urteotan San Pedron ibilia) eta Gari Azkue (40 urte ditu, fitxak 27 dioen arren, Bartzelonako Joko Olinpikoetan aritua eta junior mailako Munduko Txapelketan dominak irabazia) beteranoak, euskararen munduan ezaguna den Unai Elizasu, eta lehenago Donostiarran aritutako Iñigo Collazo. Urrian jakinarazi zen Aritz Jauregi ere Donostiara itzuliko zela, baina ez da azkenean zerrendan, arrazoiak edozein direla ere.
Itzulera horiek erakusten dute klubaren sinesgarritasuna handituz doala, eta sendotu egiten dela Donostiako traineruan donostiar onenak biltzeko asmoa. 

Horiekin batera, trainerura batu dira harrobikoak ez diren Julen Durandegi (iaz Ur-Kirolakeko zortzikoan ibilia), Alain Osanbela, Gari Tolosa eta Joseba Etxabe.

Arraunlari horien denen beso-gerrietan egongo da Donostiak historiaz merezi duen lekura itzultzeko aukera eta erantzukizuna. Edo saiatzekoa behintzat. Noski, Txindokira igotzeko irrikitan gaude zale batzuk... ea aurtengoan (zaila izango den arren, Orio parean egokitu zaigunez).

Bestalde, guztiz aipagarria da B traineruan sendotu egin dela harrobia lantzeko zeregina. Harrobikoen kopurua handitu egin da iaztik (zerrendako 21etik 19 harrobikoak dira), jende oso gaztea arituko da tostetan, eta etorkizuna lantzeko eta bermatzeko aukera paregabea eskainiko du horrek.

Donostiarrak XVIII. Oriaren Jaitsieran

Larunbatean XVIII. Oriaren Jaitsiera jokatu zen, jadanik klasikoa bihurtu den otsaileko arraun egun ederrean. Hona hemen emaitzak.

Donostiarrak hiru traineru eraman zituen bertara, eta Ur-Kirolaken traineru misto bat ere izan zen Oriako uretan.

Donostiarrako arraunlariak lehen aldiz aritu ziren traineru lehiaketa batean aurtengo denboraldian. Aurpegi berriak ikusteko lehen aukera izan genuen, beraz.

Ez zuten bere mailarik onena eman, klubak berak bere webgunean aitortu duenez. Hala ere, jakina da klub bakoitzak helburu desberdinekin parte hartzen duela jaitsiera hauetan, eta ez zaie kasu handiegirik egin behar emaitza horiei. Entrenamendu sasoian gaude, hilabete asko falta dira benetako estropadetarako, eta ikusiko dugu nola doazen aurrera prest jartzeko urratsak.

Bestalde, arraunketa mugikorreko Beteranoentzako Bidasoako V. Jaitsiera izan zen. Bost ontzi donostiarren hartu zuten parte (bat Donostia-Arraunekoa eta lau Ur-Kirolakekoak). Hemen dituzue emaitzak.

(Argazkia: © Luis Lizarralde)

Gipuzkoako Arraunaren Gala 2011

Atzo, Gipuzkoako Arraunaren Gala ospatu zen, Gipuzkoako arraunlarien garaipenak eta arraunari laguntzen ari diren hainbat pertsona saritzeko.

Donostiari dagokionez, Donostiarrari KAE-1 ligako lehen talde gipuzkoarra saritzen duen bandera eman zitzaion (bigarren urtez jarraian lortu du sari hori). Era berean, Ur-Kirolakeko Imanol Iradi eta Jon Ander Diez gaztetxoek, Europako Gaztetasun Kopako irabazleek, garaikur bana jaso zuten.

Eta azkenik, Gipuzkoako arrauna bultzatzen jarduten duten boluntarioen lana eskertzeko banatu ziren sarien artean, Ur-Kirolakeko Jose Mari Etxeberria eta Roman Arostegi saritu zituzten.

Zorionak denei.

Argazkia: diariovasco.com