1959: Ur Kirolak supertxapeldun

Gaurko Diario Vascoko alean, Ur Kirolakeko tripulazioek 1959an izandako ongietorriaren berri ematen digu Javier Sadak, garai bateko istorioak kontatuz duen sailean.

Urte hartan, egundoko balentria egin zuen Ur-Kirolak klub donostiarrak, Espainiako Txapelketan urrea lortu baitzuten skiff, 2+, 4+ eta 8+ kategorietan. Garai hobe baten oihartzunak, inondik ere.

Argazkia: Diario Vasco - (Kutxa Fototekak utzia)

Donostia, Donostiarrarekin txanpan

Atzo, Donostiako hainbat pertsonaia eta erakundek bere elkartasuna adierazi zioten Donostiarrari, Konstituzio plazan egindako ekitaldi batean, Union Artesana soziedadearen ekimenez. Besteak beste honakoak elkartu ziren:

Donostiarrako arraunlariak, Patxi Olabe, Jon Mayoz, Ibai Sistiaga, Andima Martínez, Iñaki Fraile, Lander Clemente, Telmo Yurramendi, Mikel Iradi, Aritz Peiro, Aitor Aranegi eta Gorka Ibarluzea; klubeko zuzendaritzakoak, Antxon Iriarte eta Tomas Zubeldia; Ur-Kirolakeko zuzendaritzakoak, Javier Nogueras eta Ibon Gorraiz; Euskadiko Arraunketa Federazioko presidentea eta Donostia Arraun Lagunakeko presidente ohia, Josetxo Fernandez Bakeriza; Fortunako presidenteordea, Carlos del Río; zinegotziak, Denis Itxaso, Jon Lasa, Duñike Agirrezabala, Xabier Ezeizabarrena, Jaione Arratibel, Mertxe Garmendia, José Luis Arrue, Ainhoa Beola eta Aitziber San Román; Real Sociedad eta GBCko presidenteak, Jokin Aperribai eta Gorka Ramoneda; Bera Berako presidentea, Fernando Díez; Euskal Txirrindularitza Federazioko presidentea, Jose Luis Arrieta; Juantxo Koka pilotaria; kirolaren munduko Txomin Perurena, Kote Olaizola, Enrique Erentxun eta Iñigo Olaizola; Iñigo Argomaniz Get In-eko burua; Rafael Agirre Franco idazlea; A Fuego Negroko eta Bernardo Etxeako sukaldariak, eta Andoni Luis Aduriz sukaldaria; Ramon Agirre eta Jose Ramon Soroiz aktoreak; Union Artesanako Juanjo Beltza eta Gaztelubideko Juan Mari Abad.

Normalean, ez naiz horrelako pertsonaiekin egindako ekitaldien zalea; baina erdi lo dagoen afizioa esnatzeko balio badu, bego. Donostiarrarekin txanpan!!!

(Argazkia: Gorka Estrada - Noticias de Gipuzkoa)

Donostiarrako plantillak

Hona hemen Donostiarrako bi plantillak; guztira, ari diren 41 arraunlaritik iaz Donostiarran 12 izan ziren (8 Kontxan). 26 arraunlari propioak dira, eta 15 ez propioak.

KAE 1:
Aitor Aranegi
Ander Iriarte
Andima Martinez
Asier Lopez
Ekain Iriarte
Gorka Ibarluzea
Haritz Peiro
Hibai Fuente
Iagoba Bakero
Ibai Sistiaga
Imanol Brit
Iñaki Fraile
Iñigo Collazo
Ion Fidalgo
Jon Lizarralde
Jon Quintana
Jon Sardon
Patxi Olabe
Telmo Yurramendi
Unai Iparragirre
20 hauetatik 9 iaz Donostiarran aritu ziren (7 Kontxan). 12 propio dira, eta 8 ez propio. Aipatzekoa da Asier Lopez patroi beteranoaren itzulera.

KAE 2:
Aitor Casis
Alberto Domingo
Andoni Lizaso
Andres Fernandez
Asier Urdangarin
Ekaitz De Ibero
Elias Arruabarrena
Hodei Abaurrea
Iban Ramos
Jokin Egaña
Jon Mayoz
Jose Manuel Roteta
Lander Clemente
Mauricio Barros
Mikel Iradi
Nikolas Yurramendi
Oier Iurramendi
Ricardo Ponce
Xabier De Diego
Xabier Lezertua
Xabier Zubiri
21 hauetatik 3 iaz Donostiarran izan ziren (1 Kontxan). 14 propio dira, eta 7 ez propio.
Zorte on denoi !!!

Donostiarrako zuzendaritza uztailaren 27an hautatuko da.

Bazkideei jakinarazi zaienez, uztailaren 27an hautatuko da Donostiarra-Kaiarriba klubeko zuzendaritza berria. Hona hemen hauteskundeen egutegia:

Ekainak 8: hauteskundeen deialdia.
Ekainak 26: hautagaitzak aurkezteko epea hasten da.
Uztailak 3: hautagaitzak aurkezteko epea amaitzen da.
Uztailak 11: hautagaitzen iragarpenerako epea Arraun eta Urkiko sotoetan.
Uztailak 27: Ezohiko Batzar Nagusia, hautagaitza-zerrenden artean zuzendaritza berria hautatzeko.

Donostiako neskak Kontxan izango dira

Donostiako udalak kirolari buruz argitaratzen duen Mugi aldizkarian esaten denez, Ur-Kirolakeko neskek Kontxako banderan trainerua ateratzeko asmoa dute.

Antza, Donostiako traineru batek parte hartzea besterik ez da asmoa. Berez aulki mugikorra egiten duten neskak dira, eta tostako arraunketaz ez dakite askorik. Hala ere, eskertzekoa da gure bandera nagusian donostiarren presentzia bideratzeko asmo hori.

Ekainaren 19an gehitua: Irutxuloko HITZAn argitaratutako albiste honetan beste argibide batzk ematen dira: 14 arraunlari jubenil eta senior elkartu dira (2 Arraunekoak dira).

Donostiar arraunzale baten oroitzapenak

Mutil koxkor bat amaren eskutik helduta, tximeletak sabelean, anaiarekin batera ttipi-ttapa Portu kaletik kai alderantz. Horra hor arraunzale koxkero honek arraunari buruz dituen lehen oroitzapenak. Txiki-txikitako oroitzapen kuttun eta maitatuenen artean dauzkat Kontxako estropaden ingurukoak

Goizean goizetiko kaleetako zalapartak esnatuta —etxafuegoak noiznahi, eta, oi, oriotarren sirena puta hura!!... bizi al da?—, eguneko ikuskizunaz gozatzeko prest jaikitzen zen ume mukizu hura. Sukaldeko irratian, nola ez, arraun-kontuak, eta, tarteka, Herri Irratiko arraun-emankizunetan ohikoa izan den trikiti-melodia bixia. Leihora irten eta kalera begira jarri ohi zen mutikoa, zaleen jardunari barre eginez. Nola ez barre egin, adibidez, duela hogeita hamar urte inguru Sotera eta Kaiku animatzera etortzen ziren andre haien kemen iskanbilatsua aurrean izanda? Egunkariei bistadizo bat ematen zien hurrena, ondo ulertzen ez zuen hizkuntza batean idatzitako letren artean traineru eta arraunlarien argazkiak deszifratu nahian-edo… eta, azkenean, entzun nahi zituen hitzen zain geratzen zen: "Umeak, joango al gera?"

Eta, amaren eskutik, anaiarekin batera, ttipi-ttapa kai alderantz. Tximeletak sabelean. Jakina, Portaletan, apustuzale eta artekarien kalaka ezagun hori! "Lasarte-Michelinek bandera ezetz!", "Kaiku honor a que no!", "Sanjuanek Oriori zortzi ezetz!"... Gero, segi pixka bat aurrera, eta, gesala eta gasolioa nahasten dituen kai-usain ahaztezin hori gozatuz, Kaiarriba aldera, zaleen artean erdi bultzaka. Traineruak garraiatzen zituzten orga herdoildu haiek ukitu gabe, badaezpada, eta beroketan aritzen ziren arraunlarien seriotasuna errespetatuta. Idolo anonimoak.

Koskortuagotzean, amaren eskua askatzean (baina sarrera ordaintzeko dirurik eta/edo borondaterik ez zen adin hartan), Trinidade eta San Telmo inguruko txokoren batetik Gaztelu aldera sartu eta Damen Bateria ondoko arroketan ikusten zuen mutiko hark estropada. Kontakizun honen garaian, ordea, Kaiarribako sotoen inguruan, arrapala arranpa gainean geratzen ziren bi anaiak; arraunlari eta traineruen uretaratzea ikusi, eta hantxe, zain... Halako batean, eupada eta animoz betetako zoramen zaratatsua: "Hara! Atera dira!". Eta, ia oharkabean, urrun, urrunegi, traineruak. Megafoniak ematen zuen informazioaren zain egon behar: "Ziabogan, lehena Orio, bigarrena Donostia (bai, izenez "Donostia" huts-hutsik, abizenik gabe)...". Ume haren imaginazioan geratzen ziren arraunlarien nekeak, popa erakutsi ezinaren amorrua, ahaleginaren arnasestua. Eta bat-batean, itzulerako eupada eta animo garrasiak berriro ere, “Hemen dira! Hemen dira!” eta, bukatzeko, denborak megafonian. "Sartu al da Donosti tandadeonorren, ama?"

Pixkanaka, jende andana biltzen hasten zen Kaiarribako arrapalan. Txalo zaparrada lehorreratzen ziren tripulazioentzat. Zale entusiastenak hantxe sartzen ziren uretan, belaunetaraino, patroiari pozezko bizkarrekoak emateko, lepotik helduta erdi itota geratzeko trantzean jartzen ez zutenean. Hain ondo ibili ez zirenak, aldiz, burumakur traineru barruan, zaleen txaloei tristeki eskerrezko agur-keinuak eginez. Haiek ere heroiak ziren, hala ere, heroi anonimoak, dena arreta handiz jarraitzen zuten begitxoentzat. Eta, handik gutxira, ume harentzat galduezina zen eszena: arraunlariek, trainerua bizkarrean jartzeko, ontzia iraultzeko unea. "Ea, ea, adi… kontu hortik… heldu ondo… bat, bi... orain!" eta, itsaso zakarreko egunetan, ur parrastada ontzi barrutik lurrera. Zoragarria.

Gero, etxean beti izaten ziren aitak kontatutako arraun-giroko istorioak: Donostiak ziaboga 1. kalean egin eta 4. kaletik sartu zeneko hura, Rekalde tabernan gizon batek —estropada eguneko edanak gehiegi piztuta-edo— ukabilkada batez adiskidea lurrean zerraldo utzi zueneko hura, puntetatik kanpora nahiko zabar eta alfer antzean arraun eginagatik puntetatik barrura herritarren aurrean dotore eta kementsu arraun egiten zuen beste hark entzun behar izaten zituen errietak, eta beste hainbat eta hainbat istorio...

Ume harentzat, kirolaren alderdi ludikoa eta alderdi emozionala —herri baten afizio izatekoa, kolore jakin bateko jarraitzailea—, hori besterik ez zen arrauna. Baina, haurtzaroa atzean utzi nuenean, ikasi nuen kirol honek bazituela beste alderdi batzuk ere, lehen begi-kolpean agian hain erakargarriak ez direnak, baina, seguruenik, benetan arraunaren muin-muineko zentzua biltzen dutenak bere baitan: neguko hilabete ilun eta ezezagunetan egiten den lan isil eta eskergaitza, lainope goibeletan arraunlariek ia egunero egin behar izaten dituzten saio latzak, kresaletan gazitutako izerdia, bigunak gogortu eta gogorrak bigundu beharra gorputzean, esku-ipurdietako zauri eta kalloak. Udako sariaren zain, abenduko arrats ilun, umel eta izoztu batean trainerua uretaratu eta jo eta su arraunean aritzea guztiz miresgarria da gorputza sufriarazteko abilidadean emaitzarik aurkitu ez dugunontzat. Eta are gehiago —entrenatzaileen egunez eguneko dedikazioa eta direktiboen buruhauste etengabea bezalaxe— ia dena musu -truke edo diru-sari askorik gabe egiten denean, zaletasun hutsagatik. Azken garaiotan ugariagoak diren salbuespen batzuk kenduta noski.

Horregatik, ume koskor izateari aspaldi utzi dion honako hau, udako estropadetan odola emozioz irakinda izan ohi duen arraunzale koxkero hau, neguan eta udaberrian ahal duenean kai aldera itzultzen da, bere koloreak defendatuko dituzten arraunlarien dedikazioaz aho zabalik geratzera. Eta jakin badaki jadanik eskutik heltzen ez dioten ama eta anaia zaharra, kaian paseoan badabiltza, adi geratzen direla Kaiarribako sotoetan mugimendua ikusten badute. Bai eta kostaldeko beste edozein herritan lepoa ur aldera luzatu ere, nonbaitetik estropu hots erritmikoa entzuten badute. Eta Kontxako Banderaren egunetan, edo traineru donostiar bat lehian ari denean, gogora etortzen zaio bere aita zena, nola kontatzen zizkion Donostiako arraunaren inguruko istorioak eta nola joaten ziren elkarrekin Kontxako igande goiz batzuetan kaia, itsasoa, traineruak eta giroa ikusiz gozatzera, txakolin freskagarri bat hartu aurretik.

Hori dena da niretzat arrauna, hori dena dut oroitzapen. Helduaroan odola irakinda sentiarazten dizun edozer eta, batez ere, umetan sabelean tximeletak sentiarazten dizkizun edozer, ez baita, inola ere, ahuntzaren gauerdiko eztula. Ez dezala hori sekula ahaztu eskutik helduta gauza gogoangarri batez gozatzera eramateko moduko umeren bat duen ezein gurasok.

Luis Karril: akats bat eta bi istorio

Apirilaren 1eko mezuan esaten nizuen oso zabaldua zegoela Luis Karril Asturiasen jaio omen zeneko uste oker hura.

Ba horixe ikus dezakegu, gaur ere, Irutxuloko HITZA egunkarian patroi handi horri buruz egin duten artikuluan, asturiarra zela baitiote. Akats horretaz aparte, haren desafio entzutetsuenari eta heriotza tristeari buruzko datu batzuk dituzue. Bi gertakari horien inguruko artikulu luzexeagoak egiteko asmoa nuen, baina tira, hor duzue kontakizuna...

Eta, berriro ere: ezetz ba, Luis Karril donostiarra zela, Torrekua!!!

Donostiarrak trainerilletan

Asteburu honetan jokatu da trainerilletako Gipuzkoako txapelketa. Hona hemen Donostiako kluben emaitzak:

GIPUZKOAKO TXAPELKETA
1. Orio 13:18,96
2. Zarautz 13:20,68
3. Hondarribia 13:30,88
4. San Pedro 13:31,04

FEDERAZIO SARIA
1. Zumaia 13:30,58
2. Pasai Donibane 13:43,86
3. Ur Kirolak 14:05,02
4. Donostia A.L. 14:10,14

Fortuna, azkena (11.), Hibaika eta Mutrikuren atzetik, ez zen sailkatu bigarren jardunaldirako.

Ligan, berriz, hau izan da azken sailkapena, zazpi jardunaldiak jokatu ondoren:

1. Hondarribia 83
2. Orio A.E. 72
3. San Pedro 70
4. Zarautz 68
5. Zumaia 58
6. Pasai Donibane 55
7. Donostia A.L. 40
8. Hibaika A.E. 29
9. Ur Kirolak 25
10. Fortuna 13
11. Mutriku 12

Orain, beraz, trainerua buru-belarri lantzeko sasoia hasiko da, Donostiarra trainerua udan ahalik eta goien aritu dadin.

Bazkide kanpaina martxan

Donostiarrako bazkide egiteko kanpaina ofiziala maiatzaren 11tik 30era bitartean izango da. Hona hemen bazkide egiteko argibideak.

Kontxa 1915-1916: Donostiako hilkutxa eta oriotarrak ziatzen

Donostiarrek estropaden historian bizi izandako xelebrekerien artean, aipatzekoak dira 1915 eta 1916ko Kontxako Banderetan gertatutako kontuak. Protagonistak: hilkutxa bat, bi arraunlari oriotar adar-jole, eta bi aldeetako bertsolariak.

Kontxako Bandera, gertatutako hainbat katramila zirela-eta, urte batzuk antolatu gabe izan zen, harik eta 1915ean berriro antolatzea ebatzi zuen arte Donostiako udalak. Udaleko ordezkariak inguruko herritara joan ziren, gonbitak egin eta estropadarako tripulazioak erakartzeko asmoz.

Lau ontzi batu ziren irailean lehiarako: Pasai San Pedro, Pasai Donibane, Orio eta Donostia. Oriotarrak ziren faborito nagusi, 100 - 40 aldearekin egin baitziren trabesak. Beste bi lehiakideak nolabait gutxietsiz edo, harrokeria punttu batez iritsi omen ziren Kontxara sanpedrotarrak eta, bereziki, oriotarrak. Fanfarroikerian burlaka aritu omen ziren Oriokoak, banderaren aurreko egunetan.

Baina, zer da kontua eta, lehen igandean, Donostia eta Pasai Donibane sailkatu aurreneko bi postuetan! Pronostikoak hankaz gora bota ziren egun hartan, egundokoak entzun behar izan zituzten oriotarrek, harrokeria harengatik barrena minduta zuten donostiarren ahotik. Horren lekuko dira ondorengo egunetan argitaratu ziren bertso ugariak; hona hemen adibide bat:

San Pedro ta Oriyoko
arraunkalariyak
aspaldin zebilzkiten
arrunka aundiyak;
orra oien ollasko ta
zekor-aragiyak,
geratu dira oso
lotsagarri biyak
beñere eztu gauz onik
burla geyegiyak.

(Fermin Imaz bertsolari donostiarrarena da, Antonio Zabalaren ustez. Oriotarrei egindako "errietaz" aparte, ez da ahaztu behar, hala ere, donostiar askoren jokabidea ere kritikatu zuela bertsolari horrek; mezu honetan bildu nituen bertsoak urte hartakoak dira.)

Bigarren igandean, sanjuandarrak faborito (100 - 20 apustuetan), baina, itsaso zakarrarekin eta euri-zapar bortitzen pean, Donostia atera zen irabazle Pasai Donibaneren aurretik (hona hemen 1915eko denborak). Donostiarren tripulazioa: Francisco Vaqueriza “Soterotxo” patroi, Agustin Vaqueriza, Sebastian Vaqueriza, Cecilio Vaqueriza, Pascual Vicuña, Felix Vicuña, Javier Galdos, Jose Maria Zubiaurre, Roque Landaberea, Fermin Aristegieta, Jose Juan Aldanondo, Cleto Blanco, Jose Urresti eta Jose Maria Olaizola.

Garaipen handi horrekin harrotuta, donostiarrek, Oriokoei iseka egiteko asmoz, oriotarren hileta antzeztu zuten San Martin kale inguruan: kaja bat hilkutxa modura ibili zuten hara eta hona, haren gainean kandelak eta guzti jarrita. Pentsa liteke ez zutela batere gozo hartuko hori oriotarrak; haatik, barrenean gordeta edukiko zuten guztia, ederki gordeta eduki ere... eta hurrengo urtean etorriko zen buelta, 1916an.

1916an, Kontxako Bandera pixka bat egonkortzeko bidean zihoan, eta zazpi traineru elkartu ziren norgehiagokan: Donostia, Orio, Getaria (2 ontzi), Zarautz, Pasai San Pedro eta Pasai Donibane. Antza, urte horretan donostiarrak ibili ziren zertxobait aho-bero, eta ankekoak ziatzen jarrita ere irabaziko zutela esanez aritu omen ziren. Hala ere, Orio, erraz eta garbi, eta Donostia, ozta-ozta, sailkatu ziren bigarren iganderako. Jakina, aurreko urtean gertatutakoaren ondoren, ez zen makala izango morboa, donostiarrak eta oriotarrak parez pare aritu behar zutelako.

Eta ezagun da oriotarrak, aurreko urteko episodioak amorratuta eta urte horretako donostiarren harrokeriaz suminduta, ezin hobeto eta guztiz serio prestatuta iritsi zirela bandera hartan lehiatzera. Lehen igandean bezala, Orio nagusi izan zen bigarrenean ere, eta aise gainera, nabarmen (hona hemen 1916ko denborak).

Hainbesterainokoa izan zen nagusitasuna, itzulerako luzean Orioko traineruko bi arraunlari (ankekoak, pentsa liteke), dezente aurrea hartuta zeudela ikusita, zutik jarri omen ziren ontzian, eta ziatzen hasi, donostiarrei burla egiteko. Giroa gori-gori jarriko zuen horrek, noski, eta lehorrean, Portaletan, mutur joka aritu omen ziren bi herrietako jarraitzaile batzuk.

Bertsolarien artean ere, iritsi zen kontuak garbitzeko ordua (Gaztelu bertsolariarenak dira, Antonio Zabalaren ustez):

Juan dan urtian Oriyon
galera aundiyak,
paperan beintzat ala
ziran jarriyak;
uste det bueltak ere
dirala etorriyak,
egundaño gauza onik
ez arrokeriyak;
orra komeriyak,
gaude igarriyak,
aurten irabaziyak
jaunari graziyak,
ordañetan izaten
dira odolkiyak.

(Argazkia: Pasai Donibaneko trainerua, 1915eko Kontxan.)

Donostiarra-Kaiarribako bazkide egiteko

Donostiarra - Kaiarribako bazkide egin nahi duenak, inprima dezala eskaera orria (adibidez Ur-Kirolak klubaren webean agertzen da esteka), eta aurkeztu dezala proiektua sortu duten klub historiko horien egoitzetan.

Kuota 30 eurokoa izango da urtean.

Animo, eman diezaiogun babes eta hauspo ekonomiko eta soziala proiektu berriari.

Fortuna bateletan Gipuzkoan

Batel denboraldia amaitu da, Gipuzkoari dagokionez, eta gizonezko seniorren ligan hirutik bigarren amaitu du Fortunak.

1. Pasai Donibane 26
2. Fortuna 22
3. Hibaika 14

Gipuzkoako txapelketan, berriz, hirugarren postua lortu du finalean, Pasai Donibane istriborretik sartzeagatik deskalifikatu ondoren.

1. Zarautz 8:42
2. Zumaia 8:47
3. Fortuna 9:33
4. Pasai Donibane (deskalifikatua)

Luis Karril donostiarra zen, Torrekua

(Argazkia: © www.euskonews.com)

Oso zabaldua dago, baina uste okerra da, Luis Karril (1847-1892) Asturiasen jaio omen zeneko hura. Interneten bistadizo azkar bat ematea besterik ez dago, patroi mitiko honen bizitza jorratzen duten ia artikulu, liburu eta idazki guztietan horrela dioela ikusteko, alegia, Asturiasen sortu zela. Alabaina, Luis Karril donostiarra zen.

Haren biloba batek, okerreko datu hori ikusteaz nazkatuta-edo, jaiotza agiria bilatzeari ekin zion, eta azkenean lortu zuen frogatzea Luis Karril, Luis Torrekua, Donostian jaio zela eta joxemaritarra zela, Santa Maria elizan bataiatu baitzuten. Biloba horrek bere lekukotasuna ematen du artikulu honetan. Erraz berretsi dezake informazio hori edonork, Donostiako Elizbarrutiko agirien bilatzailean galdetuta (Carril C letraz agertzen da hor, noski), eta, pixka bat gehiago miatuta, garbi ikusten da patroia ez zela lehen belaunaldi donostiarrekoa. Bere aita, Agustin Karril Noel, Aginagan bataiatu bazuten ere (halabeharrez izango zen), donostiarra zela pentsa daiteke, honen anaia-arreba denak, zaharragoak nahiz gazteagoak (alegia, Luis Karrilen izeba-osabak) Santa Marian bataiatu ziren-eta. Eta, belaunaldi bat gora jauzi eginda, agiriotan ikus daiteke Luisen aitona ere, Mariano Joaquin Karril Medina, joxemaritarra zela.

Non bataiatu zen badakigu, baina non bizi zen patroi handia? Luis Karrilek Torrekua goitizena omen zuen, Torrean bizi zelako, hau da, Itsas Kontsuletxe izandakoan, gaur egungo Untzi Museoan (Donostiarra - Kaiarriba klub berriaren ikurrean agertzen den eraikinean, hain zuzen). Ez da ahaztu behar eraikin horren eta lonjaren aurrean zegoen moila edo kaiari Torreko Kaia izena ematen zitzaiola.

Bego, beraz, betiko esana: Luis Karril donostiarra zen, ez beste inongoa. Beste egun baterako utziko ditut bere heriotzaren drama eta bere garaipenik sonatuena (Ondarroari irabazi zionekoa).

Donostiarren arteko tirabirak, kontu zaharra

Arrauna beti borborka dagoen kirola da, eta, antza, aspalditik da horrela Donostian ere. Norbaitek pentsa lezake azken urteotako kontua dela donostiar arraunlarien arteko zatiketaren auzia, baina, bai zera. Donostiarren arteko tirabirak, norgehiagoka antzuetan indarrak alferrik galtzea, eta horrek sortutako kezkak, aspaldiko kontua dira. Ikusi bestela zer idazten zuen bertsolari donostiar honek duela ia 100 urte, donostiar traineruei buruz (Fermin Imaz da bertsolaria da, Antonio Zabalaren ustez):

Uniyorikan batere eztauka
Donostiyako erriyak,
zergatik dauden arrantzaliak
alkarren kontra jarriyak;
batek bestia ikusi nai ez,
zer gauza penagarriyak!
ezpaditugu lenbailen uzten
alkarganako tirriyak,
alper-alperrik egin ditugu
enbarkaziyo berriyak.

Ia, donostiarrak,
unitu batera,
urrengorako ondo
kontubak atera;
berdin gizonetatik
badago aukera,
baldin alkarganatzen
ezpaldin bagera,
sartu aziko gaituzte
betiko oinpera.

Kontu honetan, beste gai askotan bezala, gogoan dauzkat Larramendik euskaldunei buruz esandako hitz hauek: "Baldin alkar artzen bagendu guziok (...). Non da ordea elkarte hori? Nagoan isilik. Nere min garratzena da, are eztakuskula onetarik darraizkun kalteak eta gaitzak, eta dirudienez, ezagutuko ere eztigula, ditugun on piskak galdu ditzagun artean."

Donostiarra: gogoeta batzuk

Donostiarra (Kaiarriba) kluba bideratzeko hitzarmena udalarekin adostu den garai honetan, klub honi buruzko hainbat gogoeta egin nahi nituzke.

Trainerua versus mugikorra: zenbait lekutan kritikatu izan da Donostiarra bezalako proiektu batek distortsionatu egiten duela arraunketaren errealitatea, den-dena trainerura, eta are gehiago, Kontxara eta ACTra bideratutako proiektu batera mugatzen duelakoan. Egia da arraunketa gauza askoz zabalagoa dela (ikusi besterik ez dago asteburu hauetan Londresen dabilen arraun irakinaldia), baina bata ezinezkoa iruditzen zait bestea gabe. Eliteko arraunketaz ari bagara, betiere. Azken batean, mugikorreko talde sendoak dituzten klubak traineru sendoak dituztenak dira. Horretan ez dago atzera bueltarik, nire ustez.
Kantabriko alde honetan (besterik da Katalunian edo beste leku batzuetan), mediatikoki eta, ondorioz, ekonomikoki arraunketa mugitzen duen modalitatea trainerua da (telebistaz ikusten den trainerua, esango nuke). Gustatu ala ez. Eta mugikorrean puntan ibili nahi duenak, puntan ibili beharko du bestean ere.

Zuzendaritza eta antolamendua: Kaiarribak orain arte zeukan zuzendaritzak blokeoa eratzen zuen, Ur-Kirolak eta Donostia Arraun Lagunak taldeetako ordezkariek berdinketa eratzen baitzuten kontrako iritzia zuten gaietan. Begi bistakoa zen bi talde horien gainetik (edo haietatik aparte, gutxienez) Kaiarribaren egitura bermatuko zuen antolamendua ezarri behar zela, etorkizun luzeko proiektua eratu nahi bazen behintzat. Gai horretan Cuenta Paladas blog azpimarragarrian kontu interesgarri batzuk aipatzen ziren, bereziki azken aurreko paragrafoan. Guztiz ados nago bertan esaten denarekin.
Auzi horri nolabaiteko irtenbidea eman zaio estatutu aldaketan, udalak bere diru-laguntza arma gisa erabili ondoren. Ez da berdinketarik egongo aurrerantzean, baina bada konponbide horri itxura ona hartu ez dionik ere: adibidez, duela egun batzuk, Josetxo Etxeberriak irrati saio batean zioen oraindik ere klub historikoetan oinarritua zegoela Kaiarribako zuzendaritza, hau da, zuzenean zuzendaritzako kide zirela, eta zerbait autonomoagoa-edo aldarrikatzen zuen. Kontuak kontu eta gustuak gustu, nabarmena da aurrerapauso bat egin dela, eta Donostiako klub historikoen hausnarketan eta talde-lanean oinarritu dela aldaketa. Bada hori zeozer. Hori bai, zuzendaritzaren osaeraz aparte, kirol-proiektuaren gidari izango den lantaldeak autonomoa izan beharko luke klub historiko horiekiko. Ikusiko dugu zer dinamika hartzen duen alderdi horrek aurrerantzean.

Kirol-proiektua eta harrobia: aurreko puntutik eratorri zen Etxart kanporatzea. Denboraldi amaieran, Ur-Kirolak zen entrenatzaile horren defendatzaile bakarra; antza, Arraunek eta udalak Mendi etortzea nahi zuten, eta egoera horrek sortutako blokeoak ekarri zuen estatutuak aldatzea (bi klub horiez aparte beste inork ez zuelako ordezkaririk zuzendaritzan, orain gertatuko den bezala).
Etxarten urtea oso gogorra izan zen beretzat, baina baita, ete bereziki, Donostiarra proiektuarentzat ere: udazkenean 35 arraunlari zituen klubak (6 inguru Etxartek kanpotik ekarriak), eta ozta-ozta 21ekin amaitu zuen. Oso bilakaera gogorra da hori luzaroko itxaropena duen proiektu batentzat, eta, erne, norberak bere gain hartu beharko du zurrunbilo itsusi hartan izandako parte hartzearen erantzukizuna. Askok bi klub historikoen arteko tirabirak eta barne torpedeoak salatu izan dituzte arraunlari galera horretan (oso-oso gauza larria, egia izanez gero); beste batzuek diote besterik gabe Etxarten taldearekin desadostasunak izan zirela. Denboraldi amaieran, txartzat jo dira, kirol ikuspegitik, 21 arraunlarirekin geratu zen talde murriztu horrek lortutako emaitzak, eta ez zaio 2009 denboraldia gidatzeko konfiantzarik eman nahi izan Etxarti. Ikusi beharko da aurten Mendiren gidaritzapean emaitzak antzekoak izanez gero, ze balorazio egiten den kritikak egin dituzten alderdi horietatik.
Gauzak horrela, azken egunotan, eztabaida piztu da foro honetan, Donostiarrako bi tripulazioak osatu nahian Mendi entrenatzailea Pasaia aldean bilatzen ari omen den fitxaketen edo zesioen inguruan, horren kostuaren inguruan, eta harrobiak duen paperaren inguruan. Nik ez dakit zenbat arraunlari ekartzeko asmoa duen Mendik, ez eta zenbat ordaintzen den ere. Niretzat argi dagoena da talde konpetitiboak eratu behar direla eta, harrobiak Donostiarraren oinarri izan behar badu ere (dudarik gabe), harrobiak ez duela zertan lekua bermatua izan behar inon, harrobi izate hutsagatik. Bakoitzak bere lekua asumitu behar du proiektuan, bai deportiboki bai ekonomikoki, jakinik B trainerua lantzea funtsezko lana dela etorkizuneko proiektu baterako: gaztetxoek ikasi egiten dute, trebatu egiten dira, geroa zimendatzen dute, eta helduxeagoek beterania erabil dezakete gazteak gidatzeko.
Ez da ahaztu behar Mendik 24 arraunlari dituela etxean, eta bi traineru osatzeko arraunlari asko ekarri beharko dituela kanpotik. Lehen esan bezala, aipatzekoa da Etxartek 6 inguru ekarri zituela, eta arraunlarien “ihesen” aurretik 35 zituela plantillan. Diagnosi moduan interesgarria litzateke aztertzea non eta zergatik geratu diren iaz alde egin eta aurten itzuli ez diren etxeko 5 – 6 arraunlari horiek. Akatsak ez errepikatzeko behinik behin.

Afizioa: funtsezko gaia iruditzen zait hau. Klubaren azpiegitura sendotu eta bermatzearekin batera, administrazioaren eta babesleen diru-iturriak lotzearekin batera, etorkizuneko kirol egitasmo baten funtsezko oinarria da afizioaren arnasa. Nik argi dut (askotan ukatzen den gauza bada ere) Donostian badagoela arraun afizioa. Jakina, Orio batekin konparatzen hasita, ba ez hainbeste, noski. Kontua da azken urteotan kirol emaitzak ez direla oso gustagarriak izan (nahiz eta meritukoak izan askotan, eskura zeuden baliabideak kontuan hartuz), eta horrek hoztu egiten dituela zaletuen animoak. Zarautz bezalako adibideak ikusi besterik ez dago, konturatzeko kirol emaitza positiboek berarekin dakartela afizioaren inplikazioa, nahiz eta askorentzat “aberats berrien” pareko gezurrezko afizioa izan.

Azken batean, bi aldetiko inplikazio edo sinbiosia eratzen ez bada, nekez egingo du aurrera proiektu sendo batek.

Ur-Kirolakeko beteranoak Londresen

Gaur, Head of The River Race estropadako beteranoen jardunaldian parte hartu dute Ur-Kirolakeko bi ontzik. Hona hemen emaitza guztiak. Eta hona hemen donostiarren eta bestelako ontzi ezagun batzuen denborak:

1 Imperial College BC M.A 19:40.1

24 RCN Vigo M.C 20:42.51

26 Ur Kirolak M.B 20:44.65

94 CRO Orio AE M.B 21:58.96

109 Ur Kirolak M.D 22:16.25

Hauek dira zortzikoan (26. iritsitakoan) aritutako arraunlariak, atzetik aurrera: Ashen Gorriti (lemazain), Juanma Murua, Iñaki Burutaran, Gorka Leunda, Ricardo Unzueta, Javi Uresberueta, Xabier Arruti, Mikel Arruti, Ion Garaialde.

Eskerrik asko Juanmari datuongatik. Laster bertan bizi izandakoaren zuzeneko testigantza izango duzue bere Cuenta paladas blogean (esteken zerrendan duzue, eskuinean).

Beste zortzikoaren argazkia ikusi nahi duenak, egin klik hemen.

Ur-Kirolakeko emakumeak Tamesisen

Joan den martxoaren 7an, Londreseko Head of the River Race estropada famatuan parte hartu zuen Ur-Kirolakeko emakumeen zortzikoak.

Horren berri eta arraunlarien sentipenen berri ematen zaigu Irutxuloko HITZAko berri honetan. Zorionak Aitziber Lizarralde, Amaiur Esnaola, Ane Arratibel, Carol Vera, Haizea Arratibel, Izaskun Arroyo, Josune Lizaso, Lide Lopetegi, Mariana Martínez eta Patricia Garmendiari.

Orain arteko berri batzuk

Blog honetan, hemendik aurrera gertatzen diren berriak eta jasotzen diren albisteak bilduko dira; hala ere, sarrera gisa edo, hona hemen orain arteko kontu batzuk:

Donostiarraren inguruko kontuak zertan diren jakiteko, ez dut oso atzera joko, udazkenean izandako tirabira eta idazki trukeak ez baitziren oso gozoak izan; garai iskanbilatsuak berpiztea ez da oso gogokoa. Laburpen gisa: lehenik, udalak idatzi zuen azaroaren 12an, Donostiarra proiektuaren egoera salatuz; jarraian, azaroaren 14an, Ur-Kirolakeko lehendakari Iñaki Aranak erantzun zuen, bere ikuspuntua emanez; azaroaren 15ean, udalak berriro erantzun zuen; azkenik, abenduaren 1ean, Arrauneko zuzendaritzak eman zuen bere iritzia. Ordurako, Ur-Kirolakek, azaroaren 18ko batzarrean, bere eragozpenak nolabait gainditu zituen.

Aurrera begira, jakingo duzuen eran, aurten hitzarmen berri eta estatutu aldaketa izan da Kaiarriban, eta udala ere laster sinatzear dago.

Bestalde, Londreseko Head of the River ospetsuan ari dira Ur-Kirolakeko hainbat ontzi: ondorengo mezu batean duzue emakumeek izandako esperientziaren berri; gizonezkoak, berriz, datorren asteburuan izango dira bertan.
Azkenik, esan behar dabatelen ligan, seniorretan, pare bat aldiz garaile izan dela Fortuna.
Zorte on arraunketa donostiarrari!

Aurkezpen gisa

Lehengoan, arraunaren inguruko webgune bat irakurtzen ari nintzela, zaletu donostiar bat kexu zen, Donostiako arraunari buruzko kontuak ezkutuan geratzen zirela, eta ez zirela behar bezala zabaltzen. Blog honek ez du aparteko pretentsiorik, nekez izango baitu egunkari edo irrati baten oihartzun ahalmenik; besterik gabe, bere ekarpen txikia egin nahi du, Donostiarra (Kaiarriba) arraun-taldeari eta, oro har, Donostiako arraun munduari buruzko albisteak, berriak eta bestelako komentario edo iritziak bilduz, bilduma moduan behintzat leku batean eskura izan daitezen.

Jakina, blogak irakurlerik balu, eta iritziak eta iruzkinak bidaliko bazenituzte, askoz hobe. Hemen sarrera gisa ikusi nahiko zenuketen albiste edo konturik baduzue, bidali eskuinean behealdean agertzen den Kontaktua ataleko helbidera, eta argitaratuko dira.